Widoczek knajpiany

Dziś zamknęłam jedną z przyczyn mojego pomilkiwania na blogu, czyli skończyłam biografię Hildegardy z Bingen. Chociaż jak ona była z Bingen, to ja jestem z Władywostoku. Ale fakt, faktem, że to najkrótsza z nazw miejscowości związanych z jej postacią. Rekordy trudności w wypowiedzeniu bije Disibodenberg. Wzgórze św. Disiboda po naszemu. Hildegarda spędziła w nim większość swojego życia, ale ta nazwa nie ma w sobie dźwonności Bin-gen.

Ponieważ w domu za bardzo pracować się nie dało, bo jak nie studencka impreza, to nadgorliwi budowlańcy z placu budowy pod oknem (chyba do końca życia znienawidze dźwięk szlifierki…), więc uciekałam do Jagiellonki albo do knajpek. Przezornie nie liczę, ile w tym miesiącu wydałam na kawy, lody i pokrewne. Za to miałam takie widoki do pokontemplowania:

Zdjęcie kiepskie, bo „komórkowe”, ale klimat jest. Senny, prześwietlony, jak z nastoletnich marzeń o byciu Autorem przesiadującym w knajpach z papierosem i kawą i tworzacym tam arcydzieła na strzępkach serwetek. Tyle tylko, że pisanie książek to nie senna przyjemność – to ciężkie rzemiosło. Ostatnie trzy miesiące twardo mnie o tym przekonały.

Ale i tak widoczek w „Sieście” był przedni. Więc udostępniam.

Advertisements

10 thoughts on “Widoczek knajpiany

  1. „Bezinteresownie” zazdroszczę. Lubię takie klimaty, bardzo. Do pisania najlepsze. Tylko powiedz mi, Elu, bo jesteś bardzo kobiecą kobietą i zwracasz zapewne uwagę na detale, kto wymyślił takie smętne słowo „knajpa”? Ono mi się nieodmiennie kojarzy z meliniarnią, pełną dymu papierosowego i zapachu taniego wina, gdzieś w zapyziałej piwnicy… Kawiarnia,to nie to, jakieś takie sobkowate słowo, choć brzmi znacznie lepiej. Nie mam na razie pomysłu czym by zastąpić słowo knajpa, które współcześnie oznacza chyba coś między winiarnią, coffee – shop’em a barem czy restauracją. A może ktoś by mi pomógł?

  2. Chciałam jeszcze dodać, bo mnie dawno nie było na Twoim blogu, że zbieram mozolnie swoje wiersze, ale jestem komputerowym przedszkolakiem i wszystko mi bardzo wolno idzie. Czasem myślę nawet, że jestem przypadkiem beznadziejnym. Ale nikogo jak dotąd nie prosiłam o pomoc, może to błąd. Pozdrowienia serdeczne i pozostaję – jak zawsze- pełna zachwytu dla Twoich talentów.

    • Agnieszko, bardzo lubię Twoje wiersze. Nie znam się na poezji, ale Twoje wiersze wydają mi się takie bezpretensjonalne, szczere i … słodkie :-). Fajnie byłoby je poczytać, choć nie wiem jak się nazywasz i jak się je zdobędzie po ewentualnym wydaniu. Powodzenia z kompletowaniem utworów.

  3. Kasiu, dzięki za dobre słowa. Na pewno jeśli wydam, to pod jakimś szepczącym imieniem… I bedziesz wiedziała. Serdeczne pozdrowienia!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s