Męczeństwo

Najbliższym ideału opisem postawy człowieka gotowego na męczeństwo jest dla mnie testament o. Christiana de Cherge OCSO, jednego z sześciu zamordowanych w Tibhirine mnichów. Kiedy piszę o byciu przygotowywanym do męczeństwa i otwartym także na te możliwość, mam w tyle głowy własnie to, co pisał o. de Cherge:

Gdyby pewnego dnia zdarzyło się – a mogłoby to być już dzisiaj – że padnę ofiarą terroryzmu, który zdaje się obecnie zagrażać wszystkim cudzoziemcom zamieszkującym w Algierii, pragnąłbym, aby moja wspólnota, mój Kościół, moja rodzina pamiętali, że moje życie było oddane Bogu i temu krajowi. By zdali sobie sprawę, że Jedynemu Władcy wszelkiego życia to moje nagłe odejście nie było obojętne. By modlili się za mnie; bo jakże mogłem zostać uznany za godnego złożenia takiej ofiary? By potrafili związać moją śmierć z tylu innymi, które są równie okrutne, lecz pozostają ledwie zauważone i bezimienne. Moje życie nie jest więcej warte niż jakiekolwiek inne. Ale też nie jest warte mniej. W każdym razie nie ma w nim niewinności dzieciństwa. Żyję już na tyle długo, że świadom jestem własnego udziału w złu, które niestety zdaje się przeważać na tym świecie, nawet tego, które może we mnie uderzyć. Chciałbym, gdy ten moment nadejdzie, mieć umysł na tyle jasny, bym mógł prosić o przebaczenie Boga i wszystkich moich bliźnich i równocześnie przebaczyć z całego serca temu, który ugodzi we mnie.

Nie życzę sobie takiej śmierci. Myślę, że muszę to jasno powiedzieć. Bo nie wyobrażam sobie, jak mógłbym się cieszyć z tego, że ten naród, który kocham, miałby być w czambuł oskarżony o zamordowanie mnie. To zbyt wysoka cena, za coś co prawdopodobnie zostanie określone jako „łaska męczeństwa”, by płacił ją Algierczyk, ktokolwiek nim będzie, nawet jeśli powie on sobie, że czyni to w imię po swojemu rozumianego islamu. Wiem, jaką pogardą świat darzy Algierczyków, wszystkich bez różnicy. I znana mi jest karykatura islamu, forsowana przez typ ludzi dobrze myślących. Ci ludzie zbyt łatwo uspokajają własne sumienie, stawiając znak równania między religią i ideologią skrajnych fundamentalistów. Dla mnie Algieria i islam to dwie różne rzeczy, to ciało i dusza. Stwierdzałem to już wielokrotnie, w pełni świadom tego, co im zawdzięczam, tak często odnajdując w nich prostą nić przewodnią Ewangelii, tak jak nauczyła mnie jej moja matka, mój pierwszy Kościół –odnajdując ją właśnie tu, w Algierii, w postawie szacunku wierzących muzułmanów. Moja śmierć zapewne okaże się argumentem na rzecz tych, którzy szybko zdefiniowali mnie jako naiwnego idealistę. „Niechby nam powiedział teraz, co o tym myśli”. Ale niech ci ludzie wiedzą, że wtedy moja najbardziej dociekliwa ciekawość będzie już zaspokojona. Bo wtedy, jeśli Bóg zechce, będę mógł zobaczyć Jego dzieci islamskie, tak jak On je widzi, ludzi ogarniętych światłością chwały Chrystusa, owocu Jego Męki, obdarzonych Darem Ducha, którego tajemną radością będzie zawsze tworzenie wspólnoty, ukazywanie podobieństw i radowanie się różnicami.

Za życie utracone, całkowicie moje i całkowicie ich, dziękuję Bogu, który jak gdyby tylko dla tej Radości je stworzył, radości ze wszystkiego i mimo wszystko.

Do tego „dziękuję” za całe moje życie wraz z tym, co jeszcze może się w nim zdarzyć, włączam Was wszystkich, przyjaciół dawnych i dzisiejszych, i Was przyjaciół tu na miejscu, a także moją matkę i ojca, siostry i braci, i ich rodziny – moje stokrotnie przyrzeczone dzięki!

A także ciebie, przyjacielu mojej ostatniej minuty, który nie będziesz wiedział, co czynisz. Tak, ciebie też do mojego „dziękuję” włączam i do mojego „A Dieu – Z Bogiem”, którego widzę także w twojej twarzy. By dane nam było się spotkać, jak dobrym łotrom, w raju: bo tak spodobało się Bogu, który jest Ojcem nas obu. Amen. Inch’Allah.

Algier, 1 grudnia 1993 r. – Tibheirine, 1 stycznia 1994 r.

Christian

[tekst za stroną Misyjne Drogi]

Szczególnie ważne jest dla mnie przypomnienie, że mamy swój udział w złu, które w nas uderza. Przyjmując je sprawiamy, że zostaje ono „zobojętnione”; przestaje istnieć. I błogosławieństwo dla przyjaciela ostatniej minuty. I nadzieja na spotkanie z nim po tej samej stronie w niebie.

Jeden z najpiękniejszych tekstów, jakie znam.

Reklamy

4 thoughts on “Męczeństwo

  1. Niesamowity, porażający tekst: „Dziękuję Tobie, przyjacielu mojej ostatniej minuty”. Oto totalna wolność, o której pisałaś ostatnio. Dzięki.

  2. Niesamowity tekst, szczególnie w kontekście tego, że się „sprawdził” w praktyce, że poparty jest własnym życiem.
    Jakież to jest różne od śmierci ludzi, którzy oddali życie walcząc z jakimś wrogiem. Ten człowiek nie ma wrogów, lecz samych przyjaciół.
    Tylko jak to wyrazić współczesnym językiem? Przecież wszyscy teraz mają samych przyjaciół, na fejsbuku nie ma zakładki „wrogowie”.
    Jak wyrazić prawdziwą, popartą męczeństwem miłość do wszystkich ludzi, do ewangelicznych „bliźnich”?
    Ot, zagwozdka.
    „Przyjacielu mojej ostatniej minuty” – to jedna z lepszych prób, jakie słyszałem.
    .
    Dziękuję i pozdrawiam wigilijnie 🙂

    • Pięknych Świąt! U nas dziś Epifania 😉 wczoraj śpiewaliśmy wigilię tego święta – było sympatycznie, choć momentami śpiew dramatycznie zamierał. Jak to dobrze, że dla Boga liczy się intencja a nie wyłacznie wykonanie!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s