Ciągle nie mogę się otrząsnąć po tym, co usłyszałam od jednego z moich znajomych kilka dni temu. Powiedział mi, że poukładał sobie relacje z ludźmi, ale jest jedna osoba, ktorą gdyby spotkał naulicy, to by ja pobił. A dokładnie wtłukł jej. Chodzi o ks. Jacka Prusaka SJ – popełnił on swego czasu artykuł, którego lektura o mały włos nie zdemolowała całkowicie terapii mojego znajomego. Przeczytał w nim, że jego szanse na wyleczenie są prawie żadne i powinien sobie darować. Na szczęście znajomy miał mądrego i konsekwentnego duchowego mistrza, który postawił go do pionu i pomógł wytrwać w leczeniu.Które zakończyło się zresztą sukcesem.

Słowo ma potężną moc: moc destrukcji i moc tworzenia światów. Bo każda dusza to osobny, niepowtarzalny świat. I trzeba bardzo uważać, co się pisze i mówi, zwłaszcza jeśli ma się w stopce kształcenie na iluś tam “universities” i “academies”. Oraz dr przed nazwiskiem, że tak samej sobie przypomnę.

Być chrześcijaninem to z kamienną twarzą twierdzić, że paradoks jest najwłaściwszym sposobem definiowania prawdy o świecie. To być w nieustannym napięciu między skrajnościami i przez to być poza marginesem. Bezkształtnym dla tych, którzy widzą tylko najsilniejsze bodźce. To wyznaczać nowe szlaki i stać się narzędzie stwarzania nowego. Nowego radykalnie, wynurzającego się ex nihilo. A właściwie ze Słowa, które tylko pozornie jest zaledwie poruszeniem powietrza.

Najtrudniej jest czasem zaakceptować własne szaleństwo w oczach świata.

Ale kiedy przekroczy się już ten próg, próg pozornego obłędu – odnajduje się tam życie. To dlatego Boga najlepiej rozumieją dzieci, szaleńcy i poeci. Oni sa poza granicami, na ziemi niczyjej…

Szliśmy z zapalonymi świecami, nad naszymi głowami zamykało się ostrymi łukami gotyckie sklepienie. Przez okna wirydaża wpadała noc. A może raczej wypadało niesione przez nas światło? Jakby prostokąt klasztornego korytarza z ogrodem w środku był gigantycznym lampionem niesionym przez olbrzyma. Migoczące płomyki świec chybotały ścianami.

Szliśmy.

Od stacji do stacji, którymi były oświetlone małymi świeczuszkami renesansowe nagrobki wmurowane w ściany krużganków. Przy każdym z nich zatrzymywaliśmy się z krzyżem procesyjnym i o. Grzegorz intonował modlitwę. Za zmarłych kapłanów, za zmarłych rodziców, za zmarłych… Rytuał, który służy przywoływaniu prawdy o naszej śmiertelności i stanie bycia “pomiędzy”. Pod stopami, w kryptach, ciała czekających na zmartwychwstanie. Nad nami Bóg i święci. I my pośrodku, w drodze, przypominający naszą modlitwa Bogu o zmarłych, a sobie o dniu sądu – śpiewana przez nas w rytm kroków gregoriańska melodia “Dies irae” odbijała się od ścian i wracała do nas wraz z głębokim pogłosem.

Rytuał jest pomocny w życiu. Ci, którzy odrzucają rytuały wypracowane przez przodków lub pozbawiają je treści, skazują samych siebie na ponowne odrabianie lekcji, z której przepracowania wyrosły odepchnięte zwyczaje. Nie ma innej drogi do znalezienia odpowiedzi na pytania o sens życia niż stanięcie twarzą w twarz z pytaniem o śmierć. Rytuał pozwala przez to przejść, oswaja nieoswajalne i uzdrawia z egzystencjalnego lęku. Spaja w całość naszą psychikę, doświadczenie i rzeczywistość.

Daje nadzieję.

Wczoraj okazało się, że jeden z reklamodawców jednak się u nas nie zareklamuje.

Myślicie, że zaklęłam? Nie. Krakowski brak ciśnienia spowodował, że jedyne, na co było mnie stać, to był telefon do aktualnego WAKa, że numer nam się właśnie (tydzień przed zamknięciem) wytentegował finansowo w kosmos, rozłączenie się i stwierdzenie, że mam to gdzieś, nie mam siły nawet się załamać. Chociażby wypadało.

Nie, przy 979 hPa światem rządzi Kononowicz i nie ma, że coś wypada. Nic nie ma. I nie będzie.

Westchnęłam tylko do Pana B., że potrzebuję Jego pomocy. Bo ściana jest, a ja nie mam nawet wiertarki udarowej, o odpowiedniej dawce dynamitu czy chociażby kluczu do bramki nie mówiąc.

Dziś rano zwlokłam się ze snu ze smętnym przekonaniem, że może jednak coś trzeba z tym zrobić, przynajmniej zamarkować jakieś ruchy, udać, że wydatkuję jakąś energię, albo przynajmniej zużywam tę z baterii w telefonie.

Zadzwoniłam tam, gdzie była jakaś szansa na odzew – bezskutecznie.

Gleba czyli ił.

I kiedy w ramach zapominania o tym problemie zajęłam się kolejnym czekającym w kolejce, zadzwonił telefon. Więcej – zadzwoniło Rozwiązanie Mojego Problemu!

Otóż jeden z egzemplarzy reklamowych, jakie rozdaliśmy w Częstochowie, trafił do rąk siostry franciszkanki z Lasek, która tak się nim zachwyciła, że postanowiła jak najszybciej zareklamować swoje zgromadzenie w naszym piśmie! Ha! Z rozkoszą oznajmiłam jej, że właśnie zwolniło się miejsce w najnowszym numerze i jeśli przygotuje do końca tygodnia materiały, to chętnie opublikujemy

Panie Boże, Ty i Twoje rozwiązania sytuacji na ludzkie oko nierozwiązywalnych…

W każdym razie numer wyjdzie i będzie cuuuudny: o. Hinc OFMCap o przebaczeniu, o. Jędrzejewski OP o spowiedzi, Jarema Piekutowski o konsekwencjach błędnych wyborów, rozmowa z bp. Polakiem m.in. o grzechach, które najbardziej zamykają na głos powołania.

Jak to dobrze, kiedy jest dobrze.

Wczoraj miałam przyjemność (prosze poczuć dogłębnie to słowo, rozsmakować się w jego zawartości – cudnej zbitce nosowych głosek po lekkim ziewnięciu na samogłosce) słuchania koncertu Jordi Savalla, kóremu towarzyszyły fragmenty “Wszystkich poranków świata” czytane przez Krzysztofa Globisza. Dwóch wspaniałych artystów w gotyckim wnętrzu kościoła św. Katarzyny, półmrok, cudowna akustyka stworzona przypadkiem dzięki kolejnym odbudowom budynku po kolejnych niszczących go katastrofach. I ta muzyka…

Kiedys napisałam, że dźwięk w ciszy się rodzi i ku ciszy podąża – i tak wczoraj grał Savall. Viola da gamba pod jego palcami zamieniała się w kameralny zespół muzyczny, wydobywał z niej dźwięki tak zróżnicowane i harmonijne, że zamknęłam oczy i świat zawęził mi się do kolejnych fraz płynących z podwyższenia w centrum kościoła. Instrument opowiadał, budził i usypiał emocje i chociaż wolałabym go słuchać w gronie kilku osób i siedząc przy kominku, to i tak nie wyobrażam sobie, że mogłabym lepiej spędzić wczorajszy wieczór.

A wszystko dzięki Autorce Muzeodajni, która to cudowna kobieta załawiła mi darmową wejściówkę na ten koncert. Miśki cudowne som :]

A tutaj mała próbka umiejętności Jordi Savalla, fragment ścieżki dźwiękowej z filmu bedącego ekranizacją czytanej wczoraj książki:

Przypomniał mi się mój pierwszy bliższy kontakt z pracą w wydawnictwie a był to miesięczny staż w Znaku. Dostałam sie na niego fuksem: pomylono mnie z kimś innym, kto się nie pojawił (na szczęście… ). Poznałam cały proces produkcyjny książki, od pozyskania tytułu do jego dystrybucji, snując się od parteru po poddasze wydawnictwa oraz hojnie korzystając z kawy w zakątku kuchennym. Z tamtego czasu zostało mi małe uzależnienie – uwielbiam zapach druku. Wtedy jeszcze magazyn wydawnictwa znajdował się na parterze Dworku Łowczego i w całym budynku pachniało intensywnie papierem i farbą drukarską oraz… klejem. Tia. Nic dziwnego, że było twórczo…

Zeszło mi na wspominki, bo w czwartek zaczynaja sie kolejne targi książki w Krk. Czas na opalanie sie w światłach lamp na stoiskach i wdychanie zapachu druku oraz budzenia się kawą z “Pożegnania z Afryką” (dwa moje the best of  w jednym miejscu, mmmm…). I tłumy, przepływające tłumy gości – ich obecność bardzo dobrze motywuje, bo uswiadamia, jak wiele jest ludzi, którzy lubia czytać i nawet, jesli nie stac ich na kupno książek, przyjdą przynajmniej pooglądac i pomarzyć.

U nas na stoisku tradycyjnie o. Leon od Przytulania Knabit oraz p. Ewa Stadtmuller. Promujemy jej książkę a w zasadzie serię książeczek “Którędy do nieba?”  (wklejałam tu kiedyś ilustrację z jednej z nich), czyli rozmowy rolowane ze świętymi o tym, jak to się stało, że zostali kim zostali. Dobrze napisane i równie dobrze zilustrowane. Pamiętam, jak w zeszłym roku przy naszym stoisku pojawił się w pewnym momencie tłumek męskiej młodziezy wczesnoszkolnej i z głebi tego tłumku dobiegl dumny głos, któremu towarzyszło wskazanie palcem na autorke: “To moja mama!”. Młodzież była pod wrażeniem. Nic dziwnego – pani Ewa naprawdę świetnie pisze.

Przy okazji stania na stoisku pooglądam inne i uzupełnię swój zbiór wizytówek oraz książkowy. Zapowiada się tez kilka ciekawych spotkań z autorami, m.in. panel z Grzegorczykiem i O’Brienem. Zapowiada się sympatyczny weekend. Bardzo sympatyczny.

Cóż, nie ma to jak dobra lokalizacja. Tylko ten kredyt…

A Fronda donosi! Donosi, że w HBO będzie wyświetlany film o subkulturze mroku (czyli tzw. gotach) wraz z przyprawiającym o dreszcz fragmentem o przekłuwających się igłami dziewczynach-gotkach. Komentarze pod tekstem są różne, łącznie z sugestią potrzeby egzorcyzmu dla niektórych z tych młodych.

Możliwe, że zabrnęli już tak daleko, że rzeczywiście potrzebują.

Mnie jednak scena kłucia się igłami skojarzyła się z czym innym: w filmie “28 dni”, komedii opowiadającej o odwyku, jest także wątek tragiczny. Po jednym z dni odwiedzin główna bohaterka znajduje swoją nastoletnią współlokatorkę w łazience, z kawałkiem lustra w ręku. Na udzie dziewczyny widnieje długa rana – cięła się. Na pytanie dlaczego, odpowiada, że to mniej boli. Mniej niż fakt, że matka znów nie przyjechała w odwiedziny. A czemu nie przyjechała? Bo wstydzi się córki narkomanki.

Skoro nie istnieje się dla swoich rodziców trzeba spróbować zaistnieć dla kogo innego. Może nieco teatralnie, ale nie ma nic gorszego niż bycie celofanowym człowiekiem: przejrzystym, ledwo widocznym i nieustannie ignorowanym.

Na początek małe zastrzeżenie: nie uważam celibatu księży za dogmat, co więcej – uważam, że jest możliwy taki scenariusz, że Kościół powróci do święcenia żonatych mężczyzn (bo tak de facto wyglądałoby zniesienie wymogu celibatu). Jednoczesnie uważam, że celibatariusze są bardzo ważną częścią Kościoła i nie tylko dlatego, że sama do nich się zaliczam.

W dzisiejszej Rzepie można przeczytać alarmujący raport mówiący o tym, iż w Hiszpanii co 5 ksiądz jest żonaty (ślub cywilny) a pomimo to sprawuje sakramenty. Episkopat przymyka na to oko, bo brakuje kapłanów. Jak to mawiają: z braku laku starczy kit. Oczywiscie jest to dobry punkt startu do rozpętania dyskusji o sensowności celibatu, jego “szkodliwości” i innych takich.

Nie chcę w to wchodzić.

Po lekturze tego tekstu przyszła mi do głowy inna refleksja: kiedyś chrześcijanie zadawali sobie pytanie “Co jeszcze mogę zrobić dla Jezusa? Co jeszcze Mu oddać? Jak życ, by jak najlepiej Mu służyć?” Teraz wydają się pytać: “Który z zakazów mogę uchylić a mimo to jeszcze załapać się na bycie chrześcijaninem? Jak duży może być ogarek dla świata/diabła, żeby nie przyćmił świecy dla Boga?” Myślę, że ta zmiana wypływa głównie z utraty żywej więzi z Chrystusem i utraty wrażliwości na wspólnotę. Rozpaczliwie jesteśmy osamotnieni, jednak lęk przed bliskością innych okazuje się być silniejszy. Innych, a więc i Boga. I gdzieś w tym szukaniu po omacku źródła siły wchodzimy w bezpieczne, bo przez pokolenia przećwiczone schematy: małżonek, dzieci, dobra materialne. Żeby poczucć się kimś, żeby poczuć się bezpiecznie. Żeby nie musieć się zmieniać i rozwijać, bo strach pomysleć przez co trzeba będzie przejść.

Strach to olbrzymia siła. Szatan o tym wie, dlatego tak często się nim posługuje.

Masakruję właśnie tekst konferencji o. Wojciecha Jędrzejewskiego OP, obicinajac mu to i owo (tekstowi, nie przewielebnemu) tak, aby zmieścił się w naszym kwartalniku. Rzecz jest o spowiedzi. Rzecz powiedziana mertytorycznie i z wigorem. Niestety, w ferworze cięcia muszę wyrzucić z tekstu kilka soczystych anegdotek, więc postanowiłam  zlitować się przynajmniej nad jedną i sprzedam ją tutaj.

Otóż.

“Kiedys jestem na mszy, do ambonki podchodzi ministrant, na oko 17-letni, czytać czytanie, było z Księgi Mądrosci. I czyta: „Mądrość woła: Prosiaczek niech do mnie tu przyjdzie!” Troche się zdziwił, zamilkł, jeszcze raz patrzy i znów czyta: „Prosiaczek niech do mnie tu przyjdzie”. Dla niewtajemniczonych – w oryginale jest: “prostaczek”…”

Kubus Puchatek rulezzzzz