Jeszcze jeden argument za tym, żeby nie święcić kobiet. A może wręcz przeciwnie? Wszak śmiech to zdrowie….

Tak, to pod szyja to nie jest apaszka

Na zdjęciu widnieje pastorka Kościoła Anglikańskiego, wielebna Joanna Jepson, duszpasterz (duszpasterka?) the London College of Fashion (osoba sama w sobie odważna i zaangażowana). Zdjęcie pochodzi stąd.

“Dostarczycielem” linka było forum Frondy.

Najpierw Jan Paweł II i kolejna książka na jego temat, tym razem autorstwa Amerykanki - Ted Lipien, pt. “Wojtyłas’s Women”. W streszczeniu jednego z rozdziałów czytamy, iż papieskie spojrzenie na kobietę było silnie uwarunkowane kulturowo (dziwne, gdyby nie było…) oraz, że olbrzymi wpływ na jego postrzeganie kobiet miała przedwczesna śmierć matki (heh, ta teza notorycznie sie pojawia w książkach próbujących zrobić psychologiczną wiwisekcję Jan Pawła II). Sprawiła ona, iż przyszły papież kobiety znał jedynie z wizyt w ich domach, gdzie był traktowany jako gość z atencją i gościnnością (stąd ma pochodzic wyidealizowany model kobiety jako troskliwej i czułej w jego pismach), tymczasem życie w bliskiej, codziennej relacji z kobieta na pewno zmieniłoby jego patrzenie. Oraz (cytuję) “dzielił powszechne wśród Polaków przekonanie o decydującej roli kobiet w wychowaniu patriotycznym, przekazywaniu wiary i patriotyzmu oraz innych narodowych tradycji”. Tia. Przekonanie (w oryginale: belief). Jakby ta pani pochodziła z rodziny w której kolejni męscy przodkowie ginęli w wojnach lub powstaniach i kobiety były zmuszone przejmować ich rolę, też pewnie żywiłaby takie “przekonanie”. Poparte zresztą doświadczeniem - sporym.

Ale zasadniczo chciałam się skupić na tezie o wojtyłowskiej rzekomej nieznajomości prawdziwej natury kobiet związanej z jego osieroceniem i późniejszym życiem w celibacie. Nie wiem, jakiego wyznania jest autorka tej książki, ale jeśli jest katoliczką, powinna zdawać sobie sprawę, że Wojtyła nie tylko odwiedzał rodziny, ale także spowiadał i to było jego głównym źródłem znajomości kobiecej psychiki. Znany był z tego, że umiał słuchać a prawda o naszej płci jest taka, że jeśli ktoś da nam współodczuwającego słuchacza, otwieramy się. Często paradoksalnie bywa, że własny mąż nie zna tak żony, jak jej spowiednik i to nie dlatego, że ona tego męża zdradza, czy mniej kocha, ale dlatego, że on jej zwyczajnie w świecie nie słucha albo słucha i nie słyszy.

Kiedy czytam teksty Jana Pawła II, zwłaszcza te skierowane do kobiet, odnajduję w nich zrozumienie dla mojej kondycji i czuję oferowane mi wsparcie i zachętę do bycia tym, kim w głębi serca chcę być. Wiem, że on rozumiał kobiety, znał nas i to o wiele głębiej, niż czasem my same siebie znamy.

I, żeby nie było za ciężko i patetycznie, anegdota o Benedykcie XVI, cytowana za wywiadem z Brennanem Pursellem, autorem biografii obecnego papieża:

Na konferencji prasowej, tuż po opublikowaniu jego biografii, któryś z dziennikarzy miał zapytać, dlaczego nie ma w niej ani słowa na temat kobiet czy życia intymnego Ratzingera. Odpowiedział bez namysłu: „Mój redaktor poinstruo­wał mnie, że całość ma nie przekraczać stu stron”.

Jak widać znajomość kobiet jest istotna w życiu kapłana…

Geoffrey był ciekaw, jak może wyglądać współczesna wersja Maryi i w komentarzach rzuciłam, że można zrobić konkurs na najciekawsze przedstawienie. Oto mamy zwycięzcę a właście zwyciężczynię ukrywającą się pod skrótem aha71:

Częściowo pejzażowe tło stanowi wyraźne odwołanie do sztuki renesansu, zachowana została także klasyczna, błękitna kolorystyka przedstawień. Najciekawszym elementem jest znajdujący się na palcu Siedzącej pierścień - najwyraźniej owinęła sobie węża wokół palca - co zapewne stanowi odniesienie do nurtów teologii feministycznej sugerującej potrzebę powrótu matriarchatu. Takie, znacznie uwspółcześnione odwołanie w interpretacji, sugeruje też notatnik z długopisem i filiżanka: dwa symbole kobiety wyzwolonej, kobiety-intelektualistki, która nie pozwoli sobie w kawę dmuchać. Czerń osłaniająca oczy to zapewne ukłon w stronę ekologii i przypomnienie o dramatycznym stanie dziury ozonowej. Spójrzmy dokładniej na obraz odbitych na tych czarnych szkłach - byc może ujrzymy odbicie autorki tego jakże śmiałego dzieła…

Wpis dedykuję Geoffreyowi oraz Niezaprzeczalnej z rodziną

W sobotę zmarła prof. Anna Świderkówna. Na portalach głównych gazet cisza (o jej śmierci wiem z bloga Szymona Hołowni), co mnie boli, bo to była świetna profesjonalistka a przede wszystkim wspaniały człowiek. Była związana z opactwem tynieckim jako oblatka (benedyktyński odpowiednik tercjarzy, czyli świeckich gałęzi zakonów żebraczych), jej stałym spowiednikiem był o. Augustyn Jankowski OSB, którego miałam szczęście poznać na PAT. Powoli wykruszają się autorytety, tworzy się wolne miejsce - przestrzeń dla nas. Boli, bo trzeba wziąć na siebie odpowiedzialność za słowa, czyny, odkrycia i ich upowszechnianie.

W rzymskiej armii na pierwszej linii byli zawsze nowicjusze, w drugim szeregu ci bardziej doświadczeni a trzeci szereg to byli ci, którzy przeżyli już niejedną bitwę, najbardziej zaprawieni w walce - chodziło o to, żeby impet wroga rozbił się w zderzeniu z najsłabszymi a także o to, żeby nie angażować do walki i nie tracic najbardziej wartościowych żołnierzy, jesli do pokonania przeciwnika wystarczali młodzi. Jeszcze nosimy dumny tytuł principes, ale już wkrótce staniemy się triarii - legionistami trzeciego szeregu. Za nami nie będzie już nikogo, kto wsparłby nas radą czy swoim autorytetem i ta perspektywa nieco spina, choć jednocześnie uczy pokory i szacunku wobec tych, którzy te miejsca zajmują i zajmowali przed nami.

Zwłaszcza, jeśli robili to z taką klasą jak Pani Anna Świderkówna.

Nie ma to jak umiarkowane prześladowania. Weszłam na portal gazeta.pl i trafiłam na tekst zachęcający do obejrzenia filmu sugerującego, że chrześcijaństwo jest “przerysowaną reinterpretacją” egipskiego kultu Słońca.

Autorowi tej recenzyjki sugeruję lekturę artykułu C. S. Lewisa “Co mamy począć z Jezusem Chrystusem?” w zbiorze tekstów pt. “Bóg na ławie oskarżonych”, Warszawa 1993, s.84-90, oraz sięgnięcie do podręcznika liturgiki, tam gdzie sa opisane święta - myślę, że zachwyty nad zbieżnością kultu Horusa i chrześcijaństwa znacznie ochłodzi odkrycie, iż data Bożego Narodzenia została wybrana właśnie ze względu na 1) niewiedzę chrześcijan co do historycznej daty narodzin Jezusa; 2) zbieżność wymienionych tak prececyzyjnie przez autora filmu elementów kultu Słońca z historycznymi wydarzeniami związanymi z życiem Jezusa z Nazaretu.

Pada pytanie. Zaczynam odpowiadać i mój rozmówca zachęca mnie do otwartości a ja widzę jak jego całe ciało wręcz krzyczy: “Nudzisz mnie”. Piękna politura słów i postaw, skrzętnie wypracowanych na postawie książek i obserwacji, pełna świadomość tego, co należy zrobić, żeby zostać właściwie odebranym a wewnątrz znudzenie drugim, zanim ten drugi zdołał zaistnieć. I to znudzenie widać a kiedy nie widać, to jest ono wyczuwalne, zwłaszcza dla człowieka zranionego kiedyś już takim odrzuceniem. Problem rodzi się wtedy, kiedy taki człowiek nie jest świadomy faktu, że właśnie ktoś nim manipuluje i po takim spotkaniu zostaje z jeszcze większą dziurą w sercu i silniejszym, niż przedtem poczuciem, że jest bezwartościowym przedmiotem.

A to nieprawda - to, że ktoś sprytnie użył nas do poprawienia sobie własnego poczucia wartości lub wytarł nami swoje buty projektując na nas swoje problemy emocjonalne, to nie znaczy, że miał do tego prawo a juz na pewno to nie znaczy, że miał rację. Nie znaczy to także, że osoba manipulująca jest podła, czasem po prostu jest ślepa na swoją słabość bo nie ma sił się z nią zmierzyć. Wszyscy jesteśmy kalekami, ta świadomość skutecznie wyzwala od gniewu, zwłaszcza tego skierowanego przeciw nam samym, że oto znów daliśmy się wykorzystać.

Do napisania o tym obrazie zainspirowała mnie okładka najnowszego “Gościa Niedzielnego”, na której został on wykorzystany. Da Messina namalował go w drugiej połowie XV w., kiedy we Włoszech dominował renesans, jednak samo przedstawienie jest dla mnie pozaczasowe.

Jest to portret młodej kobiety, malowany bardzo precyzyjnie i delikatnie. Niewiele kolorów, złamany błękit jedwabnej chusty zestawiony z miodową żółcią o różnej jasności dobrze ze sobą współgrają na czarnym, a więc neutralnym tle. Lekki niepokój wprowadzają czerwone refleksy sukni, ale żeby je dostrzec, trzeba dobrze się wpatrzeć w obraz. Kobieta jest młoda, ale powaga na jej twarzy, zdecydowany gest dłoni i oczy patrzące nie wiadomo, czy przed siebie, czy w głąb siebie, nadają jej wyraźny rys dojrzałości przekraczającej jej wiek. Jest piękna.

Tym, na co warto zwrócić uwagę na tym, są kolory i brak Gabriela. Jego obecności możemy się domyślić po geście Maryi i po świetle położonym na jej twarzy. Światło to wyłuskuje ją z czerni tła i podkreśla piękno linii twarzy i dłoni. Reszty sylwetki widz nie jest w stanie uchwycić: osłania ją błękitny welon po prawej stronie roztapiający się w czerni. Maryja osłania się nim przytrzymując na piersi rozchylające się pod wpływem gestu brzegi. Błękit jest kolorem, który w Biblii wiąże się z objawieniem Boga, epifanią. Welon osłaniający L’Annunziatę jest obrazem Boga, w którym jest zanurzona i który Ją osłania. Boga, Który Jest i Boga, Którego nie ma, bo kiedy stajemy z Nim twarzą w Twarz nasze oślepione oczy widzą jedynie ciemność. Boga, który nas zna, bo w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, nawet jeśli odrzucamy prawdę o Jego działaniu i obecności.

Tam, gdzie welon odchyla się od sylwetki, widać przebłyski czerwieni: barwy miłości i cierpienia. Pierwsze wrażenie chłodnej harmonii znika - wewnętrzną naturą i powołaniem Przedstawionej jest pasja, którekolwiek ze znaczeń tego słowa przyjmiemy.

Najpierw małe objaśnienie do poprzedniego wpisu: zaszydziłam w nim nie z Hołowni, ale z bezradności komercyjnych specjalistów od sprzedawania wizerunku. Najwyraźniej brak im inwencji, jesli chodzi o kwestie religijne/osoby religijne i obserwacja ich szarpaniny bardzo mnie bawi. Nie ukrywam też, że zdjęcia w “Elle” po prostu mi się nie podobają. Cóż.

A zasadniczo o ciekawej nocie odautorskiej w pewnym amerykańskim poradniku:

Aby ułatwić czytanie zdecydowałam się na używanie męskiego zaimka “on”, kiedy odnoszę się do Boga. W żadnym razie nie oznacza to, iż wierzę, że Bóg jest antropomorficzny zarówno czy przyjmiemy męską czy kobiecą charakterystykę. Nigdy nie śmiałabym przypisywać Bogu płci (gender). [tłum. moje więc nieco kulawe stylistycznie]

Co za świat, że człowiek musi się tłumaczyć ze stosowania formy gramatycznej dotychczas przyjętej jako norma. Żeby było weselej, autorka jest Żydówką i pisze książkę z punktu widzenia swojej religii a przecież w judaizmie zasadniczo antropomorfizacja Boga to herezja. Wniosek jest taki, że najwyraźniej nasze modlitwy nie zostały wysłuchane i żyjemy w ciekawych czasach…

Bo co tu ukrywać - brak oswojonego katolika w otoczeniu to duży brak. Zwłaszcza, jeśli ten katolik ma ok. 1,90 wzrostu oraz bujną blond (?) czuprynę. Jako ktoś, kto w zasadzie doktoryzował się z katolicyzmu, nie potrafię właściwie pojąć ani oddać głębi tego braku, ale kiedy patrzę na dynamiczne  wysiłki działu marketingu TVN promującego dyrektora programowego religia.tv dochodzę do wniosku, że musi on być zaiste ogromny Ten brak, nie katolik. Nie ma to jak kreowanie potrzeb, których do tej pory konsumenci nie byli świadomi…

Swoją drogą czytając kolejny wpis na pudelku czy innym plotku stwierdzam, że jedno niewątpliwie Szymonowi Hołowni się udało: jego medialne otoczenie za bardzo nie potrafi go rozgryźć. Niby dziennikarz katolicki a jednak nie pasuje do moherowego wzorca przechowywanego w warszawskiej siedzibie Agory. Niby nie pasuje do wzorca, ale o czym tu zrobić plotkarski wywiad do kolorowego magazynu z facetem, który pisze głównie o umieraniu i hierarchii KRK, oraz uwodzi na szkaplerz rezerwisty?

Tricky.