Najpierw wbija się paliki i rozciąga między nimi linki – krzyżując się tworzą one wzór, który następnie układa się z białych kamieni. I tu trzeba zachować odpowiednią kolejność wypełniania wzoru, tak aby nie naruszyć tego, od czego się zaczęło. Kostka po kostce, każda starannie wbita w przygotowane podłoże. Niektóre starannie oszlifowane, pozostałe dobierane według ich “oryginalnego” kształtu. Przestrzeń między kostkami zostaje zapełniona zaprawą. Powoli, kwatera po kwaterze, zapełnia się chodnik. I nie wolno zapomnieć o jego odpowiednim nachyleniu w stosunku do jezdni, by deszcz czy śnieg mogły spływać do odprowadzjącego wodę rowka na brzegu ulicy.
Mogłabym na to patrzeć godzinami, niestety miewałam jedynie po kilku minut dziennie, kiedy w biegu mijałam pracujących na Szpitalnej kamieniarzy. Zafascynowała mnie ich praca. Tak bezmetaforycznie i niewzniośle. Może dlatego, że w zalewie różnej maści tfurczości zaczyna mi brakować rzemiosła – najzwyczajniej dobrze wykonanej pracy, czasem wykonanej tak dobrze, że staje się sztuką.
A tu próbka efektu końcowego tej pracy – fragment chodnika przed Teatrem Słowackiego:
Zmieniając temat: dziś w czytaniu z Księgi Rodzaju można usłyszeć o tym, że Hagar otwierają się oczy i widzi źródło. Zupełnie jak uczniom idącym do Emaus. Także wygnani (przez lęk), przed i w trakcie ucieczki stracili pamięć o obietnicy Boga. Ale On pamięta. I dotrzymuje swojej obietnicy: syn Hagar zostaje wielkim narodem, Jezus zmartwychwstaje. To ważne, żeby wiedzieć, że On pamięta. Nie wyprze się swojej obietnicy, nawet kiedy my już zapomnimy, że prosiliśmy.
