Szymon z Cyreny i Nennolina

“I przymusili niejakiego Szymona z Cyreny, ojca Aleksandra i Rufusa, który wracając z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego. “ (Mk 15,21 i par.)

Przypomnijmy: jest południe, upał. Szymon schodzi z pola, na którym pracował od wczesnych, chłodnych godzin porannych i pewnie jedyne o czym marzy, to usiąść w cieniu i napić się chłodnej wody a potem przedrzemać najbardziej upalne godziny dnia, by po południu znów wrócić na pole i pracować do zmroku.  Codzienny rytm wiosennych prac polowych, rytm życia.

Nagle w ten rytm wdziera się skazaniec ze swoim krzyżem. Szymon się buntuje, żołnierze zmuszają go jednak, aby uczestniczyl w tym wstydliwym dla niego spektaklu. Jest zmęczony, ma prawo do odpoczynku i nie widzi powodu, dla którego ma być łączony z tymi trzema skazańcami. Przecież jest porządnym człowiekiem, nikogo nie zabił ani nie zdradził a teraz mieszkańcy miasta beda go kojarzyć z cudzym ukrzyżowaniem. Już słyszy te plotki…

Codzienny rytm: pobudka, śniadanie, wołanie za dziecmi, żeby wzięły drugie śniadanie, małżeńskie dyskusje, praca, posiłek, praca, wieczorne odpoczywanie. I nagle w ten rytm wdziera się choroba, wypadek. Stajemy przy łóżku chorego dziecka, słyszymy w słuchawce głos powiadamiajacy nas o trudnym wydarzeniu. Bunt, niedowierzanie, niezgoda. Mamy do nich prawo, jak miał je Szymon. Często także choroba drugiej osoby rodzi w nas wstyd: nie chcemy być łączeni z takim wydarzeniem, kojarzeni z kimś chorym. Do takich odczuć tez mamy prawo.

Ale my mamy coś, czego Cyrenejczyk w chwile spotkania z Jezusem nie miał: możliwość oparcia się o moc Ducha Świętego. Wiele razy w życiu jestesmy proszeni przez Boga o bycie Cyrenejczykami, czasem wręcz zostajemy do tego zmuszeni. Niesiemy cudze krzyże, patrzymy, jak krzyżuja kogo innego. Możemy sie odwrócić i odejść. Możemy także dostrzec w tym krzyżowanym Chrystusa. Dla nas nie jest On obcym skazańcem – znamy Go, możemy prosić Go o pomoc. Bunt, wstręt, wstyd, zmęczenie – to można przekroczyć, pod jednym warunkiem: że kochamy czlowieka, który jest krzyżowany, że nie pomagamy mu z chęci wybrnięcia z twarzą z niewygodnej sytuacji.

Przytoczony przeze mnie cytat z Marka sugeruje, że Szymon też uwierzył w Jezusa a w zasadzie, że uwierzyli jego synowie: zostaje scharakteryzowany jako ojciec Aleksandra i Rufusa, zapewne członków markowej gminy.

PS

Tę dynamikę wzajemnego wsparcia i sztukę dźwigania cudzego krzyża widzę wyraźnie w dzienniku mamy Nennoliny, o której już dwa razy tu pisałam. Matka jest Cyrenejczykiem, niesie wraz z Małą jej krzyż, czasem ulega pokusie ucieczki spod niego, czasem pragnie sama umrzeć zamiast dziecka. Bycie Szymonem przemienia serce i tę przemianę także w tej opowieści widać.

Wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej na ten temat i wspólnie zastanowić się nad tajemnicą świętości Antonietty zapraszam na promocję książki “Nennolina”, która odbędzie się w ten czwartek (5 marca) o godz. 18.00 w kapitularzu klasztoru OO. Dominikanów w Krakowie.