Spływają teksty do numeru o Duchu Świętym. Do działu o sztuce wybrałam tym razem budynek – kościół pw. Ducha Świętego w Tychach. Architektura współczesna, w pierwszym momencie trudna w odbiorze, ale jednak przyjazna modlitwie i skupieniu. Napisałam tekst “ku czci” starając się ją maksymalnie przybliżyć a wczoraj dostałam tekst do działu o liturgii a w nim rozważania o “architektonicznych pseudo-kościelnych potworkach”. I bardzo mnie on ucieszył! Już tłumaczę czemu.
Nie sztuka zaprojektować kościół byle jak, zawsze można ściągnąć jakieś pomysły z sąsiedniej parafii czy z zabytkowych budynków. Sztuka dostosować taki budynek do wymagań, jakie stawia mu celebracja liturgii (akustyka, miejsce dla procesji, urządzenia Grobu Pańskiego i Szopki, etc.) i teologia. Bo kościół ma być nie tylko przestrzenią, w której głoszone jest Słowo, ale także przestrzenią, która sama jest głoszeniem. I Stanisławowi Niemczykowi w Tychach to się udało, pomimo tego, że zaprojektowana przez niego bryła jest bardzo nowatorska.
Dobrze, że o. Łukasz, idąc za “Duchem liturgii”, wytknął współczesnej architekturze sakralnej, że poświęca funkcję na rzecz gier formalnych okazując tym samym brak szacunku wobec wspólnoty, której dana świątynia ma służyć. Mój tekst równoważy tę wypowiedź pokazując jak możliwe jest tworzenie kościołów nie tylko współczesnych, ale też pomagających rodzić się wierze i wspólnocie.
I w ten oto sposób, nie wiedząc o tym, podialogowaliśmy sobie. Palec Boży? 
I jeszcze krótka dopowiedź do czerwonych latarń w Szilo: w obu przywołanych obrazach na pierwszym planie są kobiety, ale sytuacje są tak naprawdę kształtowane przez postawy mężczyzn. Obojętność właściciela haremu doprowadza do zdrady i śmierci jednej a szaleństwa drugiej kobiety. Sprawiedliwość Elkany jest dla Anny wskazaniem drogi rozwiązania jej problemu: zwraca się ona do Boga Przymierza i zostaje wysłuchana. Zamiast śmierci i szaleństwa przychodzi życie.
